Τι «ύψος» έχει η ύπαρξη σου;
Και να ‘σαι Άνθρωπος, Σένιος. Έτοιμος να βγεις!
Η οικογένεια σου έδωσε εντυπώματα «γεμάτα» αγάπη, η κοινωνία στερεότυπα, το σχολείο σε γέμισε γνώσεις, η θρησκεία προκαταλήψεις, όλα εφόδια δυνατά.
Εσύ, νιώθεις τόσο πια ο ...εαυτός σου, νιώθεις ότι έχεις τόση δύναμη, ναι ρε, θ’αλλάξεις τον κόσμο. Θα γυρίζει αλλιώς, θα γίνει τετράγωνη, ρε, η Γη! Γιατί νιώθεις ότι μπορείς, μπορείς;
Η επικοινωνία με το είναι σου, σου είναι άγνωστη, αλλά ξέρεις. Όλα τα ξέρεις. Και μπορείς.
Όταν μάλιστα έχεις και την κατάλληλη «χορηγία», τότε και αν γίνεσαι ανεξέλεγκτος. Αν προέρχεσαι από τζάκι, σε φορτώνουν και άλλες γνώσεις, εξειδικευμένες. Μάλιστα στρώνονται και τα χαλιά για να πατάς μαλακά. Μην πονάς. Μην κουράζεσαι. Θα τα κάνουν άλλοι για σένα, μην κουραστείς.
Αν πάλι προέρχεσαι από ερημοσπίτικη κατάσταση, λεγόμενη και μονογονεϊκή επιθυμητή ή όχι, τότε είσαι και της μόδας. Παίρνεις και άλλα εφόδια και βγαίνεις βιοπαλαιστής από τα γενοφάσκια σου. Κουβαλάς όλα τα προβλήματα, όλων και είσαι και πολύ δυνατός, γιατί εσύ μπορείς.
Και μπαίνεις στη Ζωή. Μπαίνεις στο παιχνίδι. Το παιχνίδι με κανόνες που άλλοι ετοίμασαν για σένα, σου έδωσαν και ρόλο, χρονικά όρια.
Εσύ όμως είσαι Σένιος Άνθρωπος. Θα τ’αλλάξεις όλα.
Ξέρεις ότι παίζεις με έναν αντίπαλο. Και τότε πού στα κομμάτια βρέθηκαν όλοι αυτοί. Δε μετριούνται... Μπας και μπήκες σε λάθος γήπεδο; Συμπαίκτες; Ψάχνεις, μάταια...
Δουλειά, σύντροφος-παιδιά ή εργενικότητα, καριέρα, ξενιτιά, προσόντα, τίτλοι, κέρδος,
ασφάλεια, ποιότητα, καλή ζωή κλπ κλπ...
Μα εσύ θα τ’αλλαζες όλα.
Ναι, αλλά τι να κάνεις. Δε φταις εσύ. Υψώνονται τα γ@μημ@να τα εμπόδια και δε φταις κιόλας...
Δε φταις; Όχι βέβαια! Η κοινωνία, οι γονείς,το σχολείο, ο τάδε και ο δείνα, αναρίθμητη η λίστα.
Ίσως (;) ό,τι και αν βρέθηκε μπροστά σου σ’αυτό το υπέροχο και αποκλειστικά μοναδικό μονοπάτι για σένα, που λέγεται ζωή σου, είχε το λόγο του.
Να σε φέρει στο εδώ, στο σήμερα.
Να είσαι στο γήπεδο ακόμη και ν’αγωνίζεσαι.
Αν όμως, λέω αν, δεν είσαι καλά, μιλάς αρνητικά, το χιούμορ σου είναι κατάμαυρο, το σώμα σου πονά παντού, αρρωσταίνεις συχνά, ή φορτώθηκες μια … χρόνια ασθένεια, αν δε θέλεις να σηκωθείς απ’το κρεβάτι, αν δεν ξαπλώνεις με μια θετική σκέψη (κάτι όμορφο που συνέβη στη μέρα σου), αν πλημμύρισες χρέη (όχι μόνο οικονομικά, αλλά τύπου «μου χρωστώ διακοπές, σου χρωστώ ένα καφέ, χρωστάω λίγο χρόνο παραπάνω στα παιδιά, στη
μαμά, στον αδερφό..») τότε κάτι πάει στραβά.
Όχι, η ζωή δεν είναι έτσι.
Η ζωή έχει αγώνα διαρκή προς την αγάπη, τη χαρά, εκεί που η καρδιά γελά, η ψυχή γαληνεύει, το σώμα δυναμώνει και το πνεύμα δημιουργεί.
Πάμε ξανά.
Εσύ ο σένιος/έτοιμος/δυνατός για ζωή Άνθρωπος ξεκίνησες. Να κάνεις τη Γη τετράγωνη. Και θα σε λυγίσουν κάτι μικρά και ασήμαντα; Θα παρατήσεις το παιχνίδι ενώ νικάς;
Θα φύγεις;
Πού πας; ...
Αν είμαι 1.61 και 13 χιλιοστά βλέπω ψηλές τις πολυκατοικίες, αν ανέβω σε λόφο τις βλέπω μικρές, πόσο μάλλον στο …αεροπλάνο.
Εσύ τι «ύψος» προτιμάς, να έχει η ύπαρξή σου;
Ωραία, στο ξεκίνημα δεν ξέρεις, νομίζεις. Και ενώ έχεις τόση δύναμη (σωματική), δεν τη χρησιμοποιείς σωστά. Εκτός αν έχεις γ@μ@τους μέντορες και καθοδηγητές που σε πάνε αγκαζέ να βάζεις τα υποτιθέμενα γκολ κατά συρροή...
Κάποια στιγμή και με προστάτες να είσαι, θα μείνεις με σένα.
Θ’ανοίξει το ‘αλεξίπτωτο’;
Ξέρεις, ή στο ... άνοιγαν;
Επανέρχομαι.
Νομίζεις ότι ξέρεις.
Γιατί. Δε ΣΕ ξέρεις.
Από τι αποτελείσαι, τα θέλω σου, τα
όρια σου, οι κλίσεις και τα χαρίσματα σου, οι αδυναμίες και ικανότητές σου.
Πόσες φορές θυμάσαι να σου είπαν τι υπέροχα λέρωσες τα ρούχα σου παίζοντας; Δηλαδή να σε ρωτήσουν πώς τα κατάφερες, να σε δουν και να σε χειροκροτήσουν που έδεσες τα κορδόνια σου; Που ζωγράφισες τους τοίχους ή «έφαγες» το έπιπλο γιατί η γωνία ήταν ...μεγάλη;
Πόσες φορές σε άφησαν να κάνεις ...λάθος, χωρίς φυσικά να κινδυνεύει η ζωή σου; Ποιος ορίζει το σωστό;
Πόσους κανόνες πια ν’αντέξεις …4 χρονών!
Επίσης. Δεν ξέρεις να επικοινωνείς σώμα με πνεύμα. Ζεις, υπάρχεις και αναλώνεσαι σε ένα κόσμο λογικής. Γεμάτο συναισθήματα. Ώπα.
Τι σχέση έχει η λογική με τα συναισθήματα, τι είναι πάλι αυτά; Έμαθες; Έμαθες ότι 1+1=2.
Όταν όμως είσαι στο «αεροπλάνο»και πλέεις σε ένα συναισθηματικό σύννεφο, να δεις πώς το λένε, ευτυχία, ναι ευτυχία, βρε 1+1=1 λέει, ίσως και ...4!
Καλά, είναι δυνατόν;
Αποκλείεται.
Εσύ το αποκλείεις. Αλλά. Αμέσως μετά, εσύ το πράττεις.
Τι να κάνεις; Δε μπορείς αλλιώς. Δε γίνεται. Έχεις αποκτήσει άλλο ένα εφόδιο, χμ, χωρίς να το υπολογίσεις.
Συνήθεια το όνομα του.
Χρόνια ζωής στην πλάτη με ρουτινιάρικες
συμπεριφορές, χαρακτηριστικά, στάσεις. Εσύ δεν ...ήθελες, σε ανάγκασαν όλα τα παραπάνω. Τώρα είσαι έτσι όπως ...δε θέλεις, αλλά όχι δε μπορείς να αλλάξεις.
Σου είπαν γίνε ελάχιστος, μαζέψου, να χωράς παντού και το έκανες γιατί έπρεπε!
Αποδεκτός, συμβατός, χρήσιμος, ικανός, δυνατός Άνθρωπος...
Πώς να τεντωθείς τώρα, σκέβρωσες πια. Άσε που γέμισες αλυσίδες.
«Δεμένος» παντού, δάνεια, υποχρεώσεις, παιδιά, συνθήκες διαβίωσης, επιβίωσης... Και πού είναι τα συναισθήματα σε όλα αυτά οέο;
Πού; Παντού! Μα μέσα σου λες (και έξω σου επίσης) ότι δεν είναι ώρα για συναισθήματα
και συναισθηματισμούς. Όση τεστοστερόνη και αν έχει το είναι σου, αισθάνεσαι. Είτε
άντρας, είτε γυναίκα, είτε ό,τι επιθυμείς. Αισθάνεσαι. Συνέχεια.
Αντιλαμβάνεσαι το περιβάλλον γύρω σου, το
έξω από εσένα με τις αισθήσεις.
Ρωτάω.
Ακούς; Ή το σταμάτησες γιατί εσύ ξέρεις και θα πεις, θα μιλήσεις;
Γεύεσαι ή τρως, καταπίνεις ό,τι πλαστικό έχεις εύκαιρο;Βλέπεις ή μόνο κοιτάς; Μαλακώνεις τις εικόνες που δέχεσαι, ξεκουράζεις με χρώμα και
φύση τα μάτια σου, ή έβαλες και γυαλιά για να κοιτάς καλύτερα την οθόνη;
Οσφραίνεσαι; Έχει μυρωδιές το έξω σου; Το μέσα;
Να ρωτήσω για την αφή;; Μα από άγγιγμα έγινε ακούμπηγμα και έπειτα ανατέθηκε
εξ’ολοκλήρου στις άλλες αισθήσεις, με προτεραιότητα στην όραση. Ακουμπάς; Αγγίζεις κάτι εκτός από πλήκτρα και οθόνες;
Τελικά πώς αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο γύρω σου;
Γιατί ξέρεις, έχεις και συν-αισθήματα θέλεις δε θέλεις.
Επηρεάζουν άμεσα το «ύψος» της ύπαρξης σου. Επηρεάζουν άμεσα τις διόδους. Δε μπαίνει τίποτα εσωτερικά.
Αλλά, κατά τα άλλα ζεις. Ζεις;
Τι «ύψος» έχει τελικά η ύπαρξη σου σήμερα; ...
Σε ευχαριστώ για το χρόνο σου να το διαβάσεις 🌸
